akty prawne materiały dla studentów prawa
Ograniczenia nabycia własności nieruchomości przez cudzoziemców.
Te kwestię reguluje ustawa z 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Cudzoziemcy mogą nabyć na własność nieruchomość za zezwoleniem ministra MSWiA wydanego za zgodą ministra MON, a gdy chodzi o nieruchomości rolne również za zgodą ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Zgodnie z tą ustawą cudzoziemiec za zezwoleniem może nabyć własność nieruchomości albo prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Zezwolenia nie wymagają:
1. umowa przedwstępna – zobowiązująca do zawarcia umowy zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości lub użytkowania wieczystego;
2. jeśli chodzi o umowę zobowiązującą do przeniesienia własności nieruchomości, o ile ma ona tylko skutek obligacyjny;
3. umowa zlecenia przewidująca nabycie przez zleceniodawcę nieruchomości, o ile zleceniobiorca nie jest cudzoziemcem, natomiast zleceniodawcą jest cudzoziemiec;
Obrót nieruchomościami.
Zasadą przeniesienia własności jest: Nikt nie może przenieść więcej prawa niż sam posiada – jest to zasada niepisana, ale obowiązująca w prawie polskim. Wyjątki od tej zasady: 1. dotyczący nieruchomości – z ustawy o księgach wieczystych i hipotece wynika – zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Z tej zasady wynika, że nabywca nieruchomości mającej urządzoną księgę wieczystą nabywa na własność na podstawie umowy nieruchomości od osoby, która niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym jest wpisana do księgi wieczystej jako właściciel. O ile umowa ta ma charakter odpłatny i nabywca jest w dobrej wierze. 2. dotyczący ruchomości – wynika z art. 169 k.c. – w przypadku ruchomości dowodem, że ktoś jest właścicielem wynika z faktu posiadania.Przeniesienie własności.
PRZENIESIENIE WŁASNOŚCI –oznacza przejście własności na podstawie umowy. Przeniesienie własności – jest to termin techniczno-prawny, zastrzeżony dla nabycia własności na podstawie umowy. Osobę przenoszącą własność nazywamy zbywcą, a osobę na którą przechodzi własność nazywamy nabywcą. Na przeniesienie własność (w drodze umowy) składają się dwie czynności: 1. z mocy, której zbywca zobowiązuje się przenieść własność (czynność prawna zobowiązująca, czyli umowna); 2. na mocy której dochodzi do przeniesienia własności (umowa rozporządzająca ponieważ przenosi własność).Znaczenie planowania przestrzennego.
Zasadnicze znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
Określenie sposobu korzystania z przygranicznych pasów gruntu.
„Owoce opadłe z drzewa lub krzewu na grunt sąsiedni stanowią jego pożytki.” Przypadają zatem właścicielowi sąsiedniego gruntu. Nie dotyczy to przypadku, gdy grunt sąsiedni jest przeznaczony na użytek publiczny. „Właściciel gruntu może wejść na grunt sąsiedni w celu usunięcia zwieszających się z jego drzew gałęzi lub owoców. Właściciel sąsiedniego gruntu może jednak żądać naprawienia wynikłej stąd szkody.” „ Właściciel gruntu może obciąć i zachować dla siebie korzenie pochodzące z sąsiedniego gruntu.
Ograniczenie dopuszczalnych immisji.
Immisja – naruszający działa na własnym gruncie, ale skutki jego działań są widoczne na gruntach sąsiednich. Faktyczne, fizyczne wtargnięcie – działania odbywają się na cudzym gruncie. Rodzaje immisji: - Bezpośrednie polegają na bezpośrednim skierowaniu pewnych substancji na sąsiednią nieruchomość za pomocą przygotowanych do tego celu urządzeń np. odprowadzenie wody deszczowej na działkę sąsiednią. - Pośrednie: a) materialne – polegają na przenikaniu na nieruchomość sąsiednią cząstek materii, np. pyłów, hałasu. b) niematerialne – to oddziaływanie na psychikę właściciela sąsiedniej nieruchomości, np. wybudowanie domu pogrzebowego na osiedlu.Granice prawa własności.
Prawo własności nie jest prawem absolutnym, nie daje absolutnej władzy nad rzeczą. Korzystanie z prawa własności musi odbywać się w pewnych granicach wyznaczonych przez: 1. ustawy (o charakterze publiczno-prawnym z zakresu prawa administracyjnego, np. Ustawa z 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym – zgodnie z tą ustawą ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania własności nieruchomości); 2. zasady współżycia społecznego;Prawo własności.
Prawo własności w Konstytucji: art. 20 – „Społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego RP”; art. 21 „RP chroni prawo własności i prawo dziedziczenia”; art. 64 ust. 1 „Każdy ma prawo do własności, innych prawa majątkowych oraz prawo dziedziczenia” ust. 2 „Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej” ust. 3 „Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności”. Oprócz Konstytucji również kodeks cywilny definiuje w art. 44 własność – mieniem jest własność i inne prawa majątkowe.
|
Zasiedzenie.
ZASIEDZENIE (art. 172 k.c.) Jest jedna z instytucji dawności . Stanowi instrument korekty pomiędzy rzeczywistym stanem posiadania, a formalnym stanem własności. Nabycie własności następuje po upływie pewnego czasu. Zasiedzenie jest pierwotnym sposobem nabycia własności. Nabycie własności przez upływ czasu. Przedmiotem zasiedzenia są prawa rzeczowe: 1. własność, 2. niektóre ograniczone prawa rzeczowe – w przypadku polskim jest to służebność gruntowa, polegająca na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia (art. 292 k.c.), 3. można zasiedzieć udział we współwłasności, 4. użytkowanie wieczyste – zasiedzenie, które przysługiwało poprzedniemu użytkownikowi wieczystemu.Korzystanie z gruntów rolnych i leśnych.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przesądza o rolniczym lub leśnym przeznaczeniu gruntu. Na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać nieużytki albo te, o niższej przydatności produkcyjnej. Właściciel gruntu płaci zaś określone w ustawie opłaty na rzecz Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych z powodu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej.
Problematyka granic gruntów w prawie sąsiedzkim.
Domniemywa się, że mury, płoty, miedze, rowy i inne urządzenia podobne, znajdujące się na granicy gruntów sąsiadujących, służą do wspólnego użytku sąsiadów. To samo dotyczy drzew i krzewów na granicy.(art. 154 § 1 kc). Jeżeli granice gruntu stały się sporne, zachodzi potrzeba rozgraniczenia. Postępowanie może zakończyć się ugodą.
Służebności w stosunkach sąsiedzkich.
Szczególna role pełni służebność drogi koniecznej. Jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących co tej nieruchomości budynków gospodarczych, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej. Właścicielowi przysługuje roszczenie o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Ustanowienia służebności drogi koniecznej może również żądać posiadacz samoistny nieruchomości.
Przestrzenne granice prawa własności.
Przestrzenne granice prawa własności: 1. Geodezyjne oznaczenie nieruchomości. Nieruchomości to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Nieruchomość gruntowa jest zawsze rzeczą oznaczoną co do tożsamości. Jej oznaczenie przedmiotowe następuje przez wskazanie granic geodezyjnych( na poziomej powierzchni). Granice nieruchomości są ujawnione ewidencji gruntów i budynków.Uprawnienia właściciela, które składają się na treść prawa własności.
Uprawnienia właściciela, które składają się na treść prawa własności: (pozytywne uprawnienia właściciela) 1. ius possidendi – jest to uprawnienie do posiadania; posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nia włada jak właściciel. Przede wszystkim posiadaczem jest właściciel. 2. ius utendi – to uprawnienie do korzystania, używania rzeczy, czyli także uprawnienie, które nie polega na czerpaniu pożytków; właściciel morze korzystać z rzeczy, pobierać z niej pożytki naturalne( np. płody), cywilne ( dochody). Właściciel może również pobierać inne dochody niż naturalne i cywilne. 3. ius fruendi – to uprawnienie do pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy; właściciel może z rzeczy pobierać pożytki naturalne( np. płody) i cywilne ( dochody). Właściciel może również pobierać inne dochody niż naturalne i cywilneWłasność samorządowa.
Własność samorządowa: a)własność komunalna: mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych komunalnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Pierwotne źródło omawianej własności stanowił proces komunalizacji mienia państwowego. Własność komunalna gmin stanowi majątek nieprzysługujący innym komunalnym osobom prawnym. Z zasady jest to nieprodukcyjny majątek służący wykonywaniu zadań publicznych gminy. |