akty prawne materiały dla studentów prawa
Jawność praw rzeczowych.
Klasyfikacja praw rzeczowych przyjęta przez polskiego ustawodawcę.
Klasyfikacja praw rzeczowych przyjęta przez polskiego ustawodawcę: 1. Prawo własności 2. Użytkowanie wieczyste 3. Ograniczone prawa rzeczowe (iura in re aliena – prawa do korzystania z rzeczy cudzej). Ustawodawca przyjął katalog zamknięty prawa rzeczowych (numerus clausus). Zainteresowani mogą więc ustanawiać takie prawa, jakie przewiduje ustawa.Części składowe gruntu dzielą los gruntu.
Przynależności – korzystanie z niektórych rzeczy wymaga posługiwania się innymi rzeczami ruchomymi, które ułatwiają korzystanie z rzeczy głównej, np. klucz i szafa. Przynależnością może być tylko rzecz ruchoma, musi być odrębna od rzeczy głównej, przynależność musi pozostawać z rzeczą główną w stosunku gospodarczego podporządkowania, musi być przynależność przydatna do korzystania z rzeczy głównej, przynależnością może być tylko rzecz ruchoma stanowiąca własność właściciela rzeczy głównej.
Nieruchomości lokalowe.
Problematyka własności nieruchomości lokalowej uregulowana jest w ustawie z 1994 r. o własności lokali – zgodnie z tą ustawą – samodzielny lokal mieszkalny lub lokal o innym przeznaczeniu może stanowić odrębną nieruchomość. Odrębną nieruchomość lokalową ustanawia się: 1. w drodze umowy między współwłaścicielami nieruchomości; 2. w drodze umowy między właścicielem nieruchomości a nabywcą lokalu; 3. może to być jednostronna czynność prawna właściciela nieruchomości; 4. w drodze orzeczenia sądowego o zniesieniu współwłasności (np. zniesienie współwłasności małżeńskiej).Cechy nieruchomości gruntowej.
Cechy nieruchomości gruntowej: - musi to być część powierzchni ziemskiej wyodrębniona, tzn. oznaczona granicami; - jest odrębnym przedmiotem własności (muszą być granice zewnętrzne pod względem przedmiotowym; musi być wyodrębniona pod względem prawnym – to stanowi ustawa z 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – celem tej ustawy jest ustalenie stanu prawnego nieruchomości).Podmiotowe prawo rzeczowe.
Podmiotowe prawo rzeczowe jest majątkowym prawem cywilnym o charakterze bezwzględnym, mającym za przedmiot rzecz. Prawo rzeczowe o znaczeniu przedmiotowym oznacza zespół przepisów, które regulują formy prawne korzystania z rzeczy przybierające postać podmiotowych praw rzeczowych. Jest wiec zespołem źródeł prawa regulującego problematykę podmiotowych praw rzeczowych. Źródła prawa rzeczowego: • Księga II kc; • Inne ksiegi kc; • Ustawy np. z 6.7.82 o księgach wieczystych; • Fragmenty kpc, Kro;Czynności prawne i ich rodzaje.
Przez czynność prawną rozumieli Rzymianie oświadczenie woli, skierowane na wywołanie skutków prawnych związanych z oświadczeniem na mocy prawa. Musiało ono składać się z aktu woli, przekazanego poprzez oświadczenie woli. Oświadczenie woli mogło być dokonane przy użyciu powszechnych sposobów (ustnie lub pisemnie), jak tez i domyślnie, poprzez dokonanie innych czynności (dziedzic, który spłaca długi spadkowe, daje do zrozumienia, że postanowił przyjąć spadek).
Zawłaszczenie.
Zawłaszczenie nazywa się nabycie własności przez objęcie w tym celu w posiadania rzeczy niczyjej. Jest to najstarszy i najbardziej naturalny sposób nabywania. Zawłaszczeniu podlegały następujące kategorie rzeczy: dzikie zwierzęta, ryby i ptactwo. Zawłaszczenie było swobodne, ponieważ w Rzymie nie znano jeszcze odrębnego prawa polowania, rybołówstwa, nie można było tylko naruszać praw właściciela. Rzeczy wyrzucone przez morze, mienie należące do nieprzyjaciela i znajdujące się na trenie państwa rzymskiego, np. w chwili wybuchu wojny. Łupy wojenne przypadały państwu i dopiero jego organy rozprowadzały je w ręce prywatne.
|
Cechy praw rzeczowych.
Cechy praw rzeczowych: - są skuteczne względem wszystkich – erga omnes – mają charakter bezwzględny (np. własność)w przeciwieństwie do spraw względnych np. wierzytelności; w przeciwieństwie do praw bezwzględnych, prawa względne są skuteczne jedynie wobec określonej osoby.(określone roszczenie wobec oznaczonej osoby, lub osób) - z praw rzeczowych wynika powszechny obowiązek nie czynienia czegokolwiek co miałoby te prawa naruszać;Części składowe rzeczy.
Ich cechą jest to, że połączone stanowią jedną całość, czyli utraciły swój samodzielny byt. Ich rozłączenie spowoduje uszkodzenie rzeczy lub odłączonej części (art. 47 §2 i §3). Część składowa rzeczy musi mieć cechy: 1. musi być połączona z rzeczą nie tylko w sensie gospodarczym, ale i fizycznym; 2. samodzielny charakter części składowej musi polegać na tym, że da się ją przestrzennie wyodrębnić i połączenie jej z pozostałymi częściami składowymi stanowi całość; 3. połączenie to musi być na tyle silne, że odłączenie części spowoduje uszkodzenie lub istotną zmianę rzeczy lub tej części składowej. Połączenie musi być trwałe a nie przemijającego użytku.Nieruchomości budynkowe.
Nieruchomości budynkowe – budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane. Są one częściami składowymi gruntu i jako takie nie mogą być przedmiotem odrębnej własności (art. 47 i 48 k.c.). Mówimy, że jest trwale związany, gdy: - połączenie z gruntem musi być fizyczne; - element czasowości jest ustalony na stałe a nie tylko tymczasowo (np. kiosk, namiot).Nieruchomości.
NIERUCHOMOŚCI (art. 46 k.c.; def. legalna) – części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Trzy rodzaje nieruchomości: 1. nieruchomości gruntowe (części powierzchni ziemskiej); 2. nieruchomości budynkowe, czyli budynki;Znaczenie zobowiązań.
Zobowiązanie jest to stosunek prawny między dwiema stronami (wierzycielem – creditor, a dłużnikiem – debitor), z których pierwszy domaga się określonego świadczenia od drugiej – zobowiązanej do jej wykonania. Podmiotami są wierzyciel i dłużnik, przedmiotem – świadczenie, prawo podmiotowe przysługujące wierzycielowi – wierzytelność, na dłużniku ciąży dług, za co ponosi odpowiedzialność. Znaczenie zobowiązań – Instytucje prawa obligacyjnego były ukształtowane tak ogólnie, że mogły z nich korzystać na równi rozmaite osoby i dla rozmaitych celów. Pożyczka była np. formą darmowej pomocy pomiędzy osobami bliskimi i operacją komercyjną pomiędzy kupcami. Sprzedaż miała zastosowanie i do drobnej wymiany towarowej, i do olbrzymich transakcji handlowych.Kontrakt użyczenia (commodatum).
Oddanie w bezpłatne używanie rzeczy (niezużywalnej) przez komodanta – komodatariuszowi, z obowiązkiem oddania tej samej rzeczy (in specie) w oznaczonym czasie. Rzeczy zużywalne – tylko przy zastrzeżeniu ich niezużycia. Kontrakt użyczenia był dwustronnie obowiązującym, niedoskonałym, dawał jedynie dzierżenie rzeczy. Zwrot musiał nastąpić w oznaczonym terminie lub po spełnieniu celu użyczenia rzeczy. Zawieranie kontraktu w interesie komodatariusza nakładało na niego odpowiedzialność za dolus, culpa lata i culpa levis in abstracto, oraz zobowiązanie do custodia.
Kradzież.
Kradzież (furtum) – jakiekolwiek zachowanie się sprawcy mające na celu pozbawienie właściciela możliwości władania rzeczą ruchomą. Kradzież (furtum) istniała już w prawie XII tablic, a prawo klasyczne określiło ja jako zagarnięcie cudzej rzeczy w celu osiągnięcia korzyści. Rozumiano przez nią zarówno przywłaszczenie sobie cudzej rzeczy (furtum rei), bezprawne używanie cudzej rzeczy (furtum usus) a nawet samowolny zabór własnej rzeczy pozostającej w cudzym posiadaniu (furtum possessionis). |