Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

„Państwo archipelagowe” i status prawny przejścia archipelagowego – Państwa archipelagowe mają prawo ustanawiania tzw wód archipelagowych. np. Filipiny, Indonezja. Państwo archipelagowe może wytyczyć proste linie podstawowe łączące najbardziej wysunięte w morzu punkty zewnętrzne wysp. Konwencja nakłada na te państwa ograniczenia co do maksymalnej długości linii archipelagowych. Wody leżące wewnątrz archipelagowych linii to wody archipelagowe, znajdujące się pod suwerenną władzą państwa archipelagowego, ograniczoną prawem niszkodliwegoprzepływu.

Status prawny przejścia przez cieśniny używane do żeglugi międzynarodowej – cieśniny morskie są naturalnymi wąskimi połączeniami dwóch rozleglejszych obszarów morskich. Zasada wolności żeglugi która obowiązuje na morzu pełnym i strefie ekonomicznej, ma wpływ na sytuacje prawną cieśnin. Jeżeli szerokość cieśniny przekracza podwójną szerokość morza terytorialnego państwa nadbrzeżnego lub państw nadbrzeżnych wówczas na części cieśniny znajdującej się poza granicami morza terytorialnego obowiązuje pełna wolność żeglugi. Jeżeli cieśnina jest węższa wówczas przepływając przez nią trzeba przepływać przez morze terytorialne a to już rodzi pewne problemy. Konwencja przyjęła że w takich cieśninach obowiązuje prawo nieszkodliwego przepływu którego nie można zawiesić.

Wody wewnętrzne – stanowią część terytorium państwa nadbrzeżnego i sprawuje ono na nich pełną władzę suwerenną. Państwo może w zasadzie zabronić obcy statkom korzystania ze swoich wód wewnętrznych.

W skład wód wchodzą:

• ­zatoki – jeżeli odległość między punktami wytyczającymi naturalne wejście zatoki przy najdalszym odpływie nie przekracza 24 mil, linię zamykającą zatokę można wytyczyć między tymi dwoma punktami najdalszego odpływu, jeżeli odległość ta przekracza 24 mile, wytacza się linię prostą długości 24 mil poprzez zatokę alby zamknąć nią jak największą powierzchnię wód.
• ­zatoki i wody historyczne – nawet bardzo rozległe zatoki, mogą stanowić wody wewnętrzne, jeżeli państwo nadbrzeżne ma do nich tytuł historyczny np. może Karskie leżące przy wybrzeżach Syberii należy do wód rosyjskich.

Międzynarodowe prawo morza jest działem prawa międzynarodowegodotyczącym obszarów morskich, żeglugi oraz innych sposobów korzystania z morza.

Prawo morza określa sytuację prawną:

­- obszarów morskich,

­- statków,

­- reguluje zasady korzystania z obszarów morza pełnego znajdującego się poza zasięgiem zwierzchnictwa terytorialnego państw nadbrzeżnych,

­- dokonuje unifikacji przepisów wewnętrznych dotyczących obrotu morskiego.

Uczestnictwo państw zlewniowych: Państwa zlewniowe mają prawo uczestniczyć w zarządzaniu wodami zlewni międzynarodowej w sposób sprawiedliwy, rozsądny i zrównoważony. Państwa określą wody, do których odnosić się będzie umowa międzynarodowa dotycząca zarządzania wodami zlewni międzynarodowej. Umowa taka może dotyczyć całości lub części wód zlewni, albo konkretnego przedsięwzięcia lub użytkownika, z zastrzeżeniem by takie użytkowanie, jednego lub więcej państw zlewni, nie przyniosło znaczących szkód w prawach lub użytkowaniach innemu państwu zlewniowemu bez jego wyraźnej zgody.

Zasady prawa międzynarodowego dotyczące użytkowania wszystkich wód:

Omówione są w Regułach Berlińskich, jest ich 6. Przyjęte zasady prawa międzynarodowego dotyczące zarządzania wszystkimi wodami, stanowią niezbędny trzon całego systemu nowoczesnego prawa zasobów wodnych i wszystkie one służą możliwie najpełniejszej realizacji podstawowej, ogólnej zasady współczesności zwanej jako rozwój zrównoważony.

Uczestnictwo osób- państwa podejmą kroki umożliwiające osobom narażonym przygotowywanymi decyzjami związanym z zarządzaniem wód- uczestniczenie w procesie ich przygotowywania.

Historycznie najpierw powstał problem zapewnienia wolności żeglugi na rzekach przepływających przez kilka państw i niejednokrotnie stanowiących najbardziej dogodną drogę handlową, dającą połączenie z morzem.

• ­W okresie rewolucji francuskiej zasada wolności żeglugi na rzekach wspólnych była uważana za jedno z praw naturalnych.
• ­Kongres wiedeński 1815 – stwierdzono że na określonych rzekach przepływających przez równe państwa od miejsca gdzie rzeka staje się żeglowana będzie zupełnie wolna i dla potrzeb handlu nikomu nie będzie wzbroniona. zawarto szczególne umowy przez państwa nadbrzeżne dotyczące rzek np. Renu.
• ­konferencja berlińska 1885 – wprowadziła wolność żeglugi i handlu na rzekach afrykańskich Kongo i Nigrze.
• ­Konwencja i Statut o ustroju dróg żeglownych o znaczeniu międzynarodowym podpisane w Barcelonie w 1921 – nie odegrał większej roli, nie ratyfikowały go państwa: Polska Belgia Holandia Szwajcaria.