Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Bezprawne uszkodzenie cudzej rzeczy (damnum iniura datum) –był to delikt, polegający na bezprawnym uszkodzeniu bądź zniszczeniu cudzej rzeczy.

Delikt ten polegał na bezprawnym uszkodzeniu bądź zniszczeniu cudzej rzeczy: Niektóre tego rodzaju przypadki były uregulowane już w ustawie XII tablic (np. złamanie kości cudzego niewolnika), ale kompleksowo przestępstwo to po raz pierwszy uregulowane zostało w lex Aquilia. Wymogiem jej zastosowania było: bezpośrednie oddziaływania na rzecz; rzecz musiała zostać rzeczywiście uszkodzona; szkoda powstała z działania, a nie z zaniechania; szkoda wyrządzona była bezprawnie.

Roszczenie odszkodowawcze przysługiwało pierwotnie tylko właścicielowi kwirytarnemu uszkodzonej rzeczy, a wysokość szkody określano wyłącznie według wartości rzeczy, a nie według interesu, jaki miał poszkodowany w tym, by rzeczy nie utracić.

Z biegiem czasu odstąpiono też od prymitywnej zasady odpowiedzialności sprawcy do wysokości wartości rzeczy, a zaczęto uwzględniać również interes. jaki miał poszkodowany,, by rzecz nie została uszkodzona lub zniszczona. Ponad to analiza poszczególnych przypadków uszkodzeń cudzej rzeczy doprowadza prawników do sformułowania koncepcji tzw. winy pozakontraktowej (wina akwiliańska). Polegała ona na nieprzejawianiu chociażby najmniejszej staranności przez osobę uszkadzającą rzecz cudzą. Obowiązek staranności sprawcy wobec rzeczy cudzej nie wynikał tu ze stosunku kontraktowego, lecz z obowiązującego porządku prawnego.