Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Spory międzynarodowe wynikają ze sprzeczności interesów poszczególnych państw i ich ugrupowań, z ich odmiennej polityki i podejścia do wielu zagadnień. Spory te mają różnorodny charakter. Trwanie niektórych sporów może zagrażać międzynarodowemu pokojowi., inne z kolei mogą tylko w pewnym stopniu niekorzystnie wpływać na stosunki międzynarodowe.

Rola współczesnego prawa międzynarodowego w odniesieniu do sporów międzynarodowych polega na:

­ wprowadza ono obowiązek pokojowego załatwiania sporów,

­ zobowiązuje w konkretnych przypadkach państwa do poddania się określonemu sposobowi załatwiania sporów,

­ tworzy systemy i sposoby pokojowego załatwiania sporów.

Obowiązek załatwiania sporu wyłącznie metodami pokojowymi, co nie oznacza, że państwa mają obowiązek załatwiania wszystkich sporów (np. sporów zwykłych – nie zagrażające pokoju). Obowiązek ten istnienie tylko w przypadku sporów kwalifikowanych czyli zagrażających pokojowi (zajmuje się nimi RB ONZ).

Swoboda wyboru załatwiania sporu i jej ograniczenia. Strony sporu nie są zobowiązane do zastosowania jakieś sposobu załatwiania sporu. Wybór zależy od stron. Swoboda ta zostaje ograniczona w umowach międzynarodowych – w nich państwa z góry godzą się na jakiś konkretny sposób załatwienia sporu.

Sposoby załatwiania sporów:

­ nie prowadzące do wiążącego dla stron rozstrzygnięcia:

­ dyplomatyczne czyli bez udziału organu międzynarodowego (rokowania, dobre usługi, pośrednictwo)

­ postępowania z udziałem organów międzynarodowych: badania i koncyliacja

­ kończące się wiążącym rozstrzygnięciem – arbitraż i postępowanie sądowe.

Źródła prawa dotyczącego załatwiania sporów międzynarodowych:

­ umowy wielostronne (Konwencja Haska o pokojowym załatwianiu sporów międzynarodowych z 1907 r.

­ Karta NZ (obszerne postanowienia dotyczące sposobu załatwiania sporów w rozdziałach VI i XIV oraz SMTS w załączniku do Karty)

­ traktaty arbitrażowo-koncyliacyjne – umowy dwustronne poświęcone w całości załatwianiu sporów