Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Darowizna jako odrębna umowa zaistniała dopiero w prawie justyniańskim, wcześniej uznawano za nią wszelkie przypadki, kiedy zachodziło: powiększenie majątku obdarowanego z równoczesnym umniejszeniem majątku darczyńcy, istniała wola obdarowania animus donandi, obdarowany przyjął darowiznę (nie można było go do tego zmusić). Nie było określonej formy. Ważność obietnicy darowizny zależała od stypulacyjnej formy, od Justyniana wystarczyła nieformalna obietnica będąca pactum legitimum – mogąca być ważnie zaskarżona.

Ograniczenia darowizn: lex Cincia 204 r.p.n.e. ograniczenie wysokości (nieznana wartość) darowizny; nieważność darowizn między małżonkami (prawo zwyczajowe – koniec rzeczypospolitej); początek dominatu odejście od zasad lex Cincia na rzecz rejestracji darowizn (insynuacja darowizn). Do darowizny można było dołączyć polecenie modus – donatio sub modo – darowizna z poleceniem, nie wykonanie polecenia nie czyniło darowizny nieważną, w prawie justyniańskim istniała możliwość skarżenia przez darczyńcę o wykonanie polecenia – actio praescriptio verbis, darczyńca mógł wycofać darowiznę w razie niewdzięczności obdarowanego.