Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

obejmuje wszelkie instytucje, za pośrednictwem, których państwo czł. za pośrednictwem prawa lub faktycznie, bezpośrednio lub pośrednio kontroluje, kieruje, lub w sposób odczuwalny wpływa na import lub eksport między państwami członkowskimi.

Traktat wspomina nie tylko o monopolach handlowych jako przedsiębiorstwach państwowych w ścisłym znaczeniu, ale także o monopolach handlowych delegowanych. Monopole handlowe delegowane są to wszelkie instytucje, przedsiębiorstwa, którym państwo powierza funkcję monopolisty, mimo iż nie są to przedsiębiorstwa czy instytucje państwowe.

Państwo musi dostosować monopole handlowe do warunków rynkowych. Oznacza to, że nie może dyskryminować co do warunków zaopatrzenia i zbytu. Państwo nie musi znosić monopolu u siebie, ale jego istnienie i warunki działania musi tak uregulować, by było możliwe dokonywanie importu produktu monopolisty z innych państw członkowskich, zaopatrywanie się w innych państwach członkowskich

Państwo ma obowiązek powstrzymywania się od przyjmowania nowych środków o charakterze dyskryminacyjnym lub sprzecznych z zakazem ceł i opłat o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych. Traktat nie zakazuje nie zakazuje wprowadzania jakichkolwiek środków, lecz tylko takich, które tworzą lub pogłębiają dyskryminację ze względu na przynależność państwową w zakresie warunków wytwarzania i obrotu towarami.

Praktyki monopolistyczne nie mogą służyć do odbudowania ochrony celnej lub odtworzenia ograniczeń ilościowych w handlu. Między państwami czł. oba środki są zakazane. W przypadku ograniczeń celnych jest to zakaz bezwzględny a w przypadku ograniczeń ilościowych zakaz względny, bo może być usprawiedliwiony przez art. 30 TWE lub formułą Cassis de Dijon. Art 30 TWE nie może stanowić lex specialis wobec tych reguł. Środki monopolistyczne mogą istnieć, jeśli są usprawiedliwione względami z art. 30 i formułą Cassis de Dijon.

Jeśli państwo udziela pomocy monopoliście, która jest nierozłącznie związana z wykonywaniem praw monopolisty, to powinna być ona oceniana nie z punktu widzenia przepisów zakazujących pomocy państwowej- art. 87, 88 TWE lecz na podstawie art. 31 TWE.

Sprawa Dassonville- ETS zdefiniował środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych jako wszelkie zasady handlu, które bezpośrednio lub pośrednio, w sposó rzeczywisty lub potencjalny mogą wpływać na handel między państwami czł.

Sprawa Cassis de Dijon- ETS sformułował dwie zasady:

 wzajemnego uznania standardów- każdy towar legalnie wytworzony w państwie czł. powinien być dopuszczony do swobodnego obrotu we wszystkich pozostałych państwach

 wymogów imperatywnych- każde państwo może wprowadzać pewne ograniczenia swobody obrotu towarowego, powołując się na ważny i uzasadniony interes publiczny. Ograniczenia takie podlegają każdorazowo kontroli ze strony ETS, nie mogą prowadzić do naruszenia zasady proporcjonalności, konieczności i niezbędności.

W razie braku regulacji wspólnotowej dotyczącej produkcji i obrotu towarami, państwa członkowskie mają prawo regulowania wszelkich materii dotyczących obrotu i produkcji określonych towarów. Oznacza to, że WE i państwa czł. muszą zaakceptować różnice, które wynikają z prawa krajowego w imporcie towarów, o tyle, o ile są one uzasadnione imperatywnymi wymogami interesu ogólnego tj:

 zapewnienie skuteczności kontroli fiskalnej

 ochrona zdrowia publicznego

 uczciwość transakcji handlowych

 ochrona konsumenta

ETS nie zamknął katalogu wymogów imperatywnych, poza tym dodano politykę kulturalną, ochronę własności przemysłowej. Wymogi te nie mogą mieć charakteru ekonomicznego. Środki krajowe, nawiązujące do wymogów imperatywnych, muszą być stosowane bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową i zgodnie z zasadą proporcjonalności, muszą być to środki jak najmniej dokuczliwe.

Formuła Keck & Mithouard- jako środki ograniczające a w pewnych sytuacjach wyłączające dostęp towarów do rynku, traktowane są takie środki, które dotyczą towarów jako takich, np: ich składu, kształtów, wymiarów, wagi, opakowania. Natomiast jako środki dotyczące rozpowszechniania, dystrybucji lub reklamy towaru są określane takie środki, które produktu dotyczą jedynie pośrednio. Nie wpływają one na dopuszczenie towaru na rynek, lecz mogą poddawać je ograniczeniom handlu. Pojęcie to będzie obejmowało także środki określające sposoby postępowania z towarami już znajdującymi się na rynku.