Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Teoria dobrobytu i koncepcja głosząca, iż państwo kapitalistyczne w coraz wyższym stopniu zapewnia i zapewniać powinno podnoszenie szeroko rozumianego dobrobytu społeczeństwa. Dzięki temu państwo nabiera w coraz większym stopniu charakteru ponadklasowego., dążąc do zniwelowania różnicy między właścicielami środków produkcji a pracownikami najemnymi.

Instrumentem działania „państwa dobrobytu: jest szeroki interwencjonizm gospodarczy, obejmujący również nacjonalizację wielu dziedzin gospodarki, i sterowanie redystrybucją dochodu narodowego, jak i rozwijanie działalności socjalnej, zwłaszcza w dziedzinie opieki społecznej i oświaty.

U podłoża krytyki „państwa dobrobytu” w pierwszych latach powojennych leżały głownie względy natury ideologicznej. Obawiano się bowiem, że wzrost roli państwa w przebiegu procesów gospodarczych i społecznych może prowadzić w kierunku gospodarki kierowanej centralnie przez państwo. Uważano też, że „państwo dobrobytu” posługuje się altruistyczną pomocą, dokonuje przesunięć w podziale dochodu narodowego od bogatych do biednych, nie bacząc na indywidualne osiągnięcia i inicjatywy.

Druga fala krytyki „państwa dobrobytu” wystąpiła w latach siedemdziesiątych. Pod wpływem silnego kryzysu gospodarczego, który pojawił się w tym okresie, krytyka „państwa dobrobytu” była również totalna. Zarzucano, że państwo ma negatywny wpływ na proces gospodarowania i prowadzi do kryzysów, wzbudza lub umacnia procesy inflacyjne, jest wrogiem kapitału, ma ujemny wpływ na wydajność pracy i efektywność gospodarowania, przesadnie traktuje system zabezpieczenia społecznego.