Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Art. 366§ 2. Przewodniczący powinien dążyć do tego, aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej rozprawie główne j .Art. 401. § 1. Przewodniczący może przerwać rozprawę główną dla sprowadzenia dowodu albo dla wypoczynku lub z innej ważnej przyczyny. § 2. Każdorazowa przerwa w rozprawie może trwać nie dłużej niż 35 dni. Art. 402. § 1. Jeżeli przewodniczący, zarządzając przerwę, oznaczy jednocześnie czas i miejsce dalszego ciągu rozprawy, osoby obecne na rozprawie przerwanej są obowiązane stawić się w nowym terminie bez wezwania. Przepis art. 285 stosuje się odpowiednio. § 2. Rozprawę przerwaną prowadzi się po przerwie w dalszym ciągu, a od początku - jeżeli skład sądu uległ zmianie albo sąd uzna to za konieczne. § 3. W razie przekroczenia terminu przerwy rozprawę uważa się za odroczoną. Art. 404. § 1. Sąd może odroczyć rozprawę tylko wtedy, gdy zarządzenie przerwy nie byłoby wystarczające. § 2. Rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku. Sąd może wyjątkowo prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu, chyba że skład sądu uległ zmianie. § 3.W wypadku podjęcia postępowania zawieszonego przepis § 2 stosuje się odpowiednio

Wynika z niej postulat, aby rozstrzygnięcie sprawy następowało na pierwszej, prowadzonej bez przerwy, rozprawie głównej (zob. art. 366 § 2), co umożliwia respektowanie wymogów innych dyrektyw, ściśle z nią powiązanych — przede wszystkim bezpośredniości i niezmienności składu orzekającego — a także ułatwia wykrycie prawdy materialnej oraz podejmowanie trafnych rozstrzygnięć o przed¬miocie procesu

Kodeks wprowadza odstępstwa od zasady koncentracji (ciągłości) rozprawy w postaci jej przerwy (art. 401) i odroczenia (art. 404) oraz odroczenia wydania wyroku (art. 411; zob. § 8).

Przerwać rozprawę może przewodniczący (zarządzeniem) dla sprowadzenia dowodu albo dla wypoczynku lub z innej ważnej przyczyny (np. z powodu niedyspozycji jednego z członków składu orzekającego). Można zarządzać przerwę kilkakrotnie, z tym że każdorazowa przerwa w rozprawie może trwać nie dłużej niż 35 dni (art. 401; według poprzedniego kodeksu tylko 21 dni).

Zarządzając przerwę, przewodniczący może oznaczyć jednocześnie czas i miejsce dalszego ciągu rozprawy, a wówczas osoby obecne na rozprawie przerwanej są obowiązane stawić się w nowym terminie bez wezwania (pod rygorem konsekwencji przewidzianych w art. 285, określającym kary porządkowe) — art. 402 § l. Uprawnienie to jest oczywiste zwłaszcza wtedy, gdy przerwa ma trwać jedynie do następnego dnia albo tylko kilka dni, co uniemożliwiałoby praktycznie rozesłanie nowych zawiadomień.

Rozprawę przerwaną prowadzi się po przerwie w dalszym ciągu, a od początku, jeżeli skład sądu uległ zmianie albo sąd uzna to za konieczne

W razie przekroczenia terminu przerwy (35 dni) rozprawę uważa się za odroczoną.

Odroczyć rozprawę może tylko sąd (postanowieniem) i tylko wtedy, gdy zarządzenie przerwy nie byłoby wystarczające (np. jeżeli świadek, którego przesłuchanie jest konieczne, powraca do kraju dopiero za 6 tygodni) — art. 404 § l.

Według art. 404 § 2 rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku. Sąd może wyjątkowo prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu — chyba że skład sądu uległ zmianie.

Instytucje przerwy i odroczenia rozprawy w założeniu skierowane są na dyscyplinowanie sądów, mają na celu przyspieszenie postępowań i służą realizacji (m.in.) zasad bezpośredniości i prawdy materialnej

Kodeks nie dopuszcza w żadnej sytuacji — ani po przerwie czy odroczeniu rozprawy, ani w razie podjęcia postępowania zawieszonego — prowadzenia rozprawy w dalszym ciągu, jeżeli skład sądu uległ (jakiejkolwiek) zmianie.

Koncentracja procesowa, traktowana jako skupienie materiału dowodowego na rozprawie, spełnia swoje zadanie wówczas, gdy materiał ten przeprowadzany jest w zgodzie z dyrektywą bezpośredniości i przed tym składem orzekającym, który następnie wydaje orzeczenie. Zmiana składu sądu przekreśla obowiązywanie zasady bezpośredniości, powodując dalej idące konsekwencje, niż np. przekroczenie najbardziej odległego terminu przerwy. Tutaj nie można już mówić o większym lub mniejszym zatarciu w pamięci sędziów przebiegu rozprawy, trzeba uznać, że nowy skład sądu (lub nowy sędzia czy ławnik przy częściowej zmianie) nie ma żadnego odbicia w pamięci przebiegu rozprawy, gdyż nie brał w niej udziału.

Racjonalnie pojmowane potrzeby praktyki i zapobieganie przewlekłości postępowań w razie zmiany składu sądzącego (np. z powodu niespodziewanej dłuższej choroby członka składu sądzącego) zabezpiecza inne, tradycyjne już, rozwiązanie ustawowe. Do rozpraw, które według przewidywań trwać będą czas dłuższy (np. kilka miesięcy), prezes sądu może powołać jednego lub dwóch sędziów dodatkowych (art. 47 § l i 2 u.s.p.) oraz jednego lub dwóch ławników dodatkowych (art. 171 § l i 2 u.s.p.), obecnych przez cały czas trwania rozprawy. Wejście w toku rozprawy do składu orzekającego dodatkowego sędziego lub ławnika na miejsce ustępującego sędziego lub ławnika nie oznacza zmiany składu sądu w rozumieniu art. 402 § 2 lub art. 404 § 2 i 3.