Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Oddanie w bezpłatne używanie rzeczy (niezużywalnej) przez komodanta – komodatariuszowi, z obowiązkiem oddania tej samej rzeczy (in specie) w oznaczonym czasie. Rzeczy zużywalne – tylko przy zastrzeżeniu ich niezużycia. Kontrakt użyczenia był dwustronnie obowiązującym, niedoskonałym, dawał jedynie dzierżenie rzeczy. Zwrot musiał nastąpić w oznaczonym terminie lub po spełnieniu celu użyczenia rzeczy. Zawieranie kontraktu w interesie komodatariusza nakładało na niego odpowiedzialność za dolus, culpa lata i culpa levis in abstracto, oraz zobowiązanie do custodia. Komodantowi przysługiwała actio commodati directa (o zwrot rzeczy, ew. odszkodowanie). Komodatariuszowi przysługiwał zwrot kosztów poniesionych, nie związane z normalną eksploatacją (np. konserwacja) oraz szkód. Komodatariuszowi miał prawo retencji – zatrzymania rzeczy do czasu zwrócenia kosztów, miał skargę – actio commodati contraria.

Użyczenie (commodatum) – polegało ono na oddaniu przez jedną osobę (komodanta) pewnej rzeczy niezużywalnej osobie drugiej (komodatariusz) w bezpłatne, czasowe lub rodzajowo określone używanie.

Użyczenie (commodatum) było kontraktem realnym na mocy którego użyczający oddawał biorącemu rzecz niezużywalną, a ten zobowiązywał się do jej zwrotu w określonym terminie lub po wykonaniu z niej użytku określonego w umowie. Użyczenie było zobowiązaniem dobrej wiary, miała tu zastosowanie zasada korzyści. Użyczający odpowiadał za rozmyślne działanie na szkodę kontrahenta (dolus) i za grube niedbalstwo (culpa lata), biorący natomiast także za lekką winę (culpa levis in abstracto) oraz za ryzyko utraty wskutek przypadku. Biorący ponosił koszty utrzymania rzeczy, lecz mógł żądać zwrotu kosztów jej konserwacji. Miał też prawo do odszkodowania za straty wywołane przez rzecz. Miał też prawo zatrzymania rzeczy do czasu otrzymania należności (prawo retencji).