Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Kontrakty nienazwane – umowy nie mieszczące się w ramach określonych kontraktów, nie dają się zakwalifikować do sztywnych kontraktów stricti iuris, a także mniej formalnych realnych i konsensualnych – bonae fidei. Były to umowy nieformalne, głównie o wzajemne świadczenie, nie należące do ww. grup ani do pacta vestitia (uzyskały zaskarżalność przez prawo pretorskie) – nie były zaskarżalne, można było się ubiegać o zwrot świadczenia (condictio ob rem dati) w razie nie wykonania świadczenia wzajemnego. Z czasem mnożyły się wyjątki – zaskarżalność o świadczenie wzajemne uzyskały za pomocą actio in factum (dekret pretora) (kontrakty: umowy estymatoryjnej i zamiany – kontrakty bezimienne). W prawie justyniańskim kontraktami bezimiennymi były te w których jeden z kontrahentów wykonał jednostronnie świadczenie i mógł skarżyć o wzajemne actio in factum.

– sądownie actio pro socio lub actio communi dividundo (o podział wspólnego majątku).