Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

początkowo STSM uznał, że nie jest powołany do interpretowania prawa wewnętrznego (sprawa z roku 1926 dot. niemieckich interesów na polskim Górnym Śląsku). Zmienił jednak zdanie już w 1929 r. (sprawa pożyczek serbskich i brazylijskich) stwierdzając, że choć nie ma obowiązku znać prawa wewnętrznego, to może być zobowiązany do uzyskania znajomości prawa wewnętrznego. Tzn. że gdy dojdzie do wniosku, że należy zastosować prawo wewnętrzne, powinien je stosować tak jakby było stosowane w tym państwie.

powyższe doprowadziło do zmiany art. 38 statutu MTS z „Trybunał stosuje 1. umowy międzynarodowe, ... 2. zwyczaj międzynarodowy ...” na „Trybunał, którego zadaniem jest rozstrzygać zgodnie z prawem międzynarodowym stosuje ...” – czyli rozstrzygać nie wyłącznie na podstawie p.m.

p.m. czasem odsyła do prawa wewnętrznego lub wiąże skutki prawnomiędzynarodowe z wewnętrznym prawem, np. art. 46 KW o prawie traktatów – oczywiste pogwałcenie prawa wewnętrznego widoczne dla innych państw stanowi przyczynę nieważności traktatu.

p.m. jest prawem niekompletnym, dlatego czasem konieczne jest odwoływanie się do prawa wewnętrznego (np. sprawa spółki Barcelona Traction, Light and Power Company dot. osobowości prawnej i uprawnień akcjonariuszy)

czasem jednostronna decyzja państwa ma skutki w p.m., np. delimitacja morskich obszarów przybrzeżnych (sprawa z 1951 w sprawie sporu anglo-norweskiego)