Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23.

• celem prowokatora nie jest rzeczywiste dokonanie czynu zabronionego przez osobę nakłanianą, lecz osiągnięcie rezultatu stanowiącego konsekwencję podjęcia przez nią przestępnego zachowania w postaci wszczęcia i prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego
• w przypadku podżegania zamiarem nakłaniającego jest objęte dokonanie przestępstwa przez bezpośredniego wykonawcę; w wypadku prowokacji przedmiotem zamiaru jest popełnienie przez osobę, przeciwko której prowokator skierować chce postępowanie karne przestępstwa w jakiejkolwiek postaci stadialnej
• w rzeczywistości prowokacja ma na celu doprowadzenie jedynie do usiłowania popełnienia czynu zabronionego przez bezpośredniego wykonawcę, które umożliwić ma prowokatorowi zapobieżenie dokonaniu
• złożona kwalifikacja prawna – „odpowiada jak za podżeganie” = przestępstwo określone w art. 24 k.k. oraz odpowiednim przepisie określającym znamiona czynu zabronionego objętego zamiarem prowokatora
• także odpowiedzialność karna odpowiednio z art. 19
• istota zachowania prowokatora sprowadza się nie tyle do skutecznego nakłonienia innej osoby do popełnienia czynu, lecz do sprowokowania jej do podjęcia akcji przestępnej, która może zostać przerwana przez prowokatora, prowokator zachowuje możliwość zapobieżenia popełnieniu czynu zabronionego przez osobę sprowokowaną oraz skierowania przeciwko niej postępowania karnego
• osiągnięcie przez bezpośredniego wykonawcę jedynie stadium usiłowania lub nawet nieusiłowanie popełnienia nie uzasadnia zastosowania art. 22
• odpowiedzialność z art. 24 wyłączona jest w stosunku do organów powołanych do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców
• nie dotyczy również prowokacyjnej pomocy (takiego ułatwienia popełnienia czynu, którego celem jest skierowanie przeciwko sprawcy postępowania karnego) – podstawę odpowiedzialności stanowić może przepis art. 18 § 3; nie ma także przeszkód w stosowaniu art. 23 § 1 i 2 k.k.