Te kwestię reguluje ustawa z 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Cudzoziemcy mogą nabyć na własność nieruchomość za zezwoleniem ministra MSWiA wydanego za zgodą ministra MON, a gdy chodzi o nieruchomości rolne również za zgodą ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Zgodnie z tą ustawą cudzoziemiec za zezwoleniem może nabyć własność nieruchomości albo prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Zezwolenia nie wymagają:

1. umowa przedwstępna – zobowiązująca do zawarcia umowy zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości lub użytkowania wieczystego;

2. jeśli chodzi o umowę zobowiązującą do przeniesienia własności nieruchomości, o ile ma ona tylko skutek obligacyjny;

3. umowa zlecenia przewidująca nabycie przez zleceniodawcę nieruchomości, o ile zleceniobiorca nie jest cudzoziemcem, natomiast zleceniodawcą jest cudzoziemiec;

4. umowa zobowiązująca do oddania nieruchomości cudzoziemcowi w używanie, np. najem, dzierżawa;

5. umowy o postanowienie ograniczonego prawa rzeczowego na rzecz cudzoziemca;

6. umowy zastrzegające prawo pierwokupu nieruchomości na rzecz cudzoziemca.

Cudzoziemiec ma prawo do nabycia współwłasności – ale musi mieć na to zezwolenie.

Nabycie na własność przez cudzoziemca nieruchomości w drodze zasiedzenia wymaga zezwolenia właściwego ministra.

Art. 166 k.c. dotyczy pierwokupu właścicieli.Przeniesienie własności nieruchomości następuje zasadniczo mocą jednej omowy o podwójnym skutku: umowy zobowiązująco-rozporządzajacej.