Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Kontrakt przechowania (depositum).

Przechowanie czyli depozyt (depositum) miało miejsce gdy składający oddawał rzecz ruchomą w bezpłatne przechowanie, a przechowawca miał ją zwrócić na każde żądanie składającego. Przechowawca miał prawną pozycję dzierżyciela, odpowiadał tylko za dolus i culpa lata, natomiast składający także culpa levis in abstracto. Przechowawca miał prawo żądać zwrotu kosztów jakie poniósł w związku z przechowaniem, jak i odszkodowania za szkody wynikłe z faktu przechowania np. rzeczy niebezpiecznej; miał też prawo retencji. Przechowawca nie miał prawa do użytkowania rzeczy, jeśli to robił popełniał "kradzież używania" (furtum usus). Istniały także: depozyt konieczny - składający był zmuszony okolicznościami do złożenia rzeczy w przechowanie, mógł żądać od nieuczciwego przechowawcy dwukrotności wartości rzeczy, depozyt sekwestrowy - strony sporu sądowego oddawały rzecz osobie trzeciej (sekwestrowi) i on zwracał ją zwycięzcy procesu, depozyt nieprawidłowy - składano rzeczy oznaczone co do gatunku, przechowawca nabywał wtedy ich własność, oddawał ten sam rodzaj i ilość. Stosowano go w rozrachunkach banków z klientami.

Przechowanie (depositium) – też kontrakt realny, polegało ono na oddaniu przez jedną osobę zwaną deponentem osobie drugiej zwanej depozytorem (przechowawcą) jakiejś rzeczy ruchomej w bezpłatne przechowywanie z obowiązkiem jej zwrotu na każde wezwanie.