Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Do kompetencji Rady Bezpieczeństwa należy:

badanie sytuacji i faktów zagrożenia pokoju, naruszenia pokoju lub dokonania agresji,

sklasyfikowanie rodzaju sporu, a w przypadku sporu prawnego, przekazanie do MTS (raz tylko zdarzyło się, że RB skierowała sprawę w 1947 r. dotyczącą Nambii, raz do sądu rozjemczego w 1956 r. w sprawie Kan. Sueskiego),

rozpatrywanie sporów i sytuacji, zagrażających pokojowi oraz wydawanie zaleceń, dotyczących sposobów i metod załatwiania sporu, przy uwzględnieniu, przyjętej przez strony procedury, (państwa niebedące członkami mogą uczestniczyć w rozmowach bez prawa głosu, jeżeli jest to w ich interesie),

wzywanie stron zainteresowanych, żeby się zastosowały do zaleconych środków, również do zastosowania środków tymczasowych,

stosowanie sankcji w przypadku uchylania się od wykonania decyzji,

popieranie rozwoju pokojowego załatwiania sporów lokalnych w ramach porozumień regionalnych,

Zgodnie z art. 27 Karty, decyzje RB w sprawach załatwiania sporów winny być podejmowane większością dziewięciu głosów w stosunku do ogólnej liczby 15 członków RB, z zastrzeżeniem, że w tych 9 głosach mieścić się muszą głosy wszystkich stałych członków RB. Natomiast strona biorąca udział w sporze, winna się wstrzymać od głosu. Z powyższego wynika, iż muszą być zgodne poglądy pięciu wielkich mocarstw. W sytuacji, kiedy jedno z mocarstw uczestniczy w sporze, głosy musza być jednomyślne.

Zgromadzenie Ogólne ONZ nie jest pozbawione kompetencji w omawianej kwestii, jednak nie są one tak szerokie jak w przypadku RB. Generalnie ZO może zalecać środki w celu pokojowego wyrównania sytuacji, mogącej zachwiać powszechnym porządkiem.

Do innych kompetencji ZO należy:

omawianie spraw wnoszonych przez członków, RB, inne państwa,

udzielanie wytycznych dla rozbrojenia i uregulowania zbrojeń, w związku z tym może udzielać zaleceń członkom i RB,

przeprowadzanie dyskusji, nad każdą sprawą dotyczącą międzynarodowego pokoju, a przedłożoną przez członka lub Radę, (Zgromadzenie zwróciło się 10 razy do MTS o opinie doradcze, kilka razy zalecało skierowanie sprawy na drogę sądową),

Zgodnie z uchwałę, dotyczącą „Zjednoczenia dla Pokoju” z 1950 r. w sytuacji, gdy ma miejsce zagrożenie lub naruszenie pokoju albo akt agresji, a Rada Bezpieczeństwa na skutek braku jednomyślności jej stałych członków nie wykonuje swego głównego obowiązku w zakresie utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, Zgromadzenie Ogólne zajmuje się taką sprawą w celu udzielenia zalecenia państwom członkowskim.

Po przeanalizowaniu funkcji spełnianych przez ZO w przedmiotowym zakresie, można zauważyć, iż wykraczają one nieco poza kompetencje przyznane przez przepisy Karty.

Organy ONZ zmierzają nie tylko do pojednania stron w sporze, ale przede wszystkim do zapobiegania i łagodzenia konfliktów zbrojnych, poprzez wysyłanie misji obserwacyjnych, zwłaszcza oddziałów porządkowych i mediacyjnych. Wysyłają mediatorów, siły pokojowe, wzywają do zawieszenia broni, organizują nadzór nad zawieszeniem broni.

Duże znaczenie przywiązuje się do publicznej dyskusji nad danym sporem. Niekiedy jednak nadanie sporowi mniejszego rozgłosu i podjecie próby przedyskutowania sprawy w sposób poufny miedzy stronami, ułatwia pokojowe załatwienie sporu.