Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Rękojmia sprzedającego za wady prawne rzeczy, utrata posiadania rzeczy kupionej sądownie na rzecz właściciela lub posiadającego ograniczone prawa na rzeczy cudzej (użytkowania, zastawu). Nie odpowiadał jeżeli kupujący przegrał spór z właścicielem, ale nie odebrano mu posiadania rzeczy; albo jeśli prawo to powstało po wydaniu rzeczy kupującemu. Wyłączono odpowiedzialność jeśli kupujący ponosił winę za powstanie ewikcji (nie zawiadomił sprzedawcy o grożącej ewikcji, zaniedbał zasiedzenie, niewłaściwie bronił się w procesie. Dodatkowo nie było odpowiedzialności jeśli kupujący wiedział, że kupuje rzecz osoby trzeciej lub gdy zawarto umowę wykluczającą odpowiedzialność z ewikcji pactum de non praestanda evictione. Rozwój historyczny ewikcji:

- prawo najdawniejsze – przy mancypacji actio auctoritas, przy tradycji zawierano stypulację o spokojne posiadanie, w razie ewikcji kupujący skarżył o odszkodowanie pojedynczej wartości rzeczy,

- kupno konsensualne – stipulatio duplae – podwójna wartość rzeczy w razie ewikcji

- zawieranie stypulacji uważano za obowiązek sprzedawcy, kupujący mógł domagać się jego spełnienia za pomocą actio empti (skargi kupującego).

- prawo klasyczne uznało odpowiedzialność z ewikcji jako zawartą w kontrakcie sprzedaży, dodatkowo stosowano stipulatio duplae szczególnie gdy chodziło o rzeczy dużej wartości.