Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

nawiązanie do zasady pokojowego wykorzystania mórz i oceanów i słusznego i efektywnego użytkowania ich zasobów.

­ mowa o potrzebie ustanowienia słusznego i równoprawnego międzynarodowego ładu gospodarczego,

­ art. 59 „słuszność”- bezpośrednia podstawa rozstrzygnięcia konfliktu interesów między państwem nadbrzeżnym a państwami korzystającymi z wyłącznej strefy ekonomicznej.

­ art. 69 i 70 zasada optymalnego wykorzystania zasobów żywych wyłącznej strefy ekonomicznej na słusznej podstawie państw śródlądowych i państw o niekorzystnym położeniu geograficznym, czyli takich, które leżą nad morzami zamkniętymi, czy półzamkniętymi, czyli takimi, które nie mają możliwości ustanowienia wyłącznej strefy ekonomicznej na dystans max.200 mil morskich licząc od linii podstawowej morza terytorialnego. Zasada przyjęta dla morskiej strefy ekonomicznej: wykorzystanie optymalne, czyli takie wykorzystanie, które pozwoli na jak najkorzystniejsze połowy, a jednocześnie nie doprowadzi do dewastacji środowiska naturalnego i umożliwi racjonalny, maksymalnie wydajny rozwój gatunków żywych. Chodzi tu przede wszystkim o ryby. Jeśli okaże się, że jest nadwyżka, a państwo nadbrzeżne nie jest w stanie tej nadwyżki wykorzystać, wówczas państwa wymienione mają dostęp do tej wyłącznej strefy ekonomicznej regionu na słusznej podstawie.

­ art. 74 i 83 odnoszą się do rozgraniczenia wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego. Delimitacja wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego pomiędzy państwami z wybrzeżami leżącymi naprzeciwko, czy przylegającymi do siebie, powinno nastąpić:

1. W drodze traktatu międzynarodowego

2. Zgodnie z prawem międzynarodowym

3. W celu osiągnięcia słusznego rozstrzygnięcia

­ art. 82 wiąże się z eksploatacją zasobów mineralnych szelfu kontynentalnego poza wyłączną strefą ekonomiczną. Jeśli szelf kontynentalny sięga poza wyłączną strefę ekonomiczną, czyli przekracza maksymalny dystans 200mil morskich licząc od linii podstawowej to wówczas za eksploatację tych zasobów mineralnych należy dokonać świadczeń w naturze lub wpłat. Te wpłaty i świadczenia dokonane w Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego powinny być podzielone między wszystkie państwa stron Konwencji, na równej, słusznościowej podstawie, ze szczególnym uwzględnieniem interesów i potrzeb krajów rozwijających się, w szczególności państw śródlądowych i państw najmniej rozwiniętych.

­ część XI dotycząca tzw. obszaru (dno mórz i oceanów poza zasięgiem jurysdykcji państwowej, poza zewnętrzną granicą szelfu kontynentalnego) Zasada: państwa rozwijającię za pozwoleniem państw rozwiniętych, mają dostęp na słusznej podstawie do podmorskiej technologii wydobywczej.