Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Zasiedzenie jest to nabycie własności na skutek ciągłości posiadania przez czas określony prawem. W Rzymie zasiedzenie likwidowało dwojakiego rodzaju rozbieżności rozbieżności we władztwie nad rzeczami. Przy nieformalnym nabyciu res mancipi – usucapuio kończyła przejściowy stan własności bonitarnej (własność chroniona i uznana według prawa pretorskiego), nabywca stawał się pełnoprawnym właścicielem kwirytarnym (własność chroniona i uznana według prawa cywilnego).

Przy nabyciu rzeczy, nawet w sposób formalnie poprawny, ale od niewłaściciela non a domino, nabywca stawał się przez zasiedzenie właścicielem, choć nie było na to zgody dotychczasowego właściciela. Po zniesieniu, za Justyniana różnicy pomiędzy własnością bonitarną, a kwirytarną, zasiedzenie zachowało znaczenie już tylko w przypadku nabycia własności od niewłaściciela.