Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Jeden grunt tzw. służebny, służył drugiemu (władającemu – panującemu), nie miała znaczenia ew. zmiana właścicieli gruntów. Grunty te powinny ze sobą sąsiadować, korzyść przypadająca gruntowi władającemu powinna być trwała – servitutis causa perpetua esse debet – cel ustanowienia służebności musi mieć charakter stały. Służebność jest niepodzielna, zawsze dziedziczna i zbywalna. Dzielą się na służebności gruntów wiejskich i miejskich.

Służebności gruntów wiejskich: prawo przechodu (iter servitus itineris), przepędzenia bydła (servitus actus), przejazdu (servitus viae), przeprowadzenia wodociągu przez cudzy grunt (servitus aquaeductus), później – czerpania wody, wypasu bydła, kopania piasku na cudzy gruncie.

Służebności gruntów miejskich: oparcie domu o ścianę sąsiada servitus oneris ferendi, wpuszczenie belki w mur sąsiada, prawo okapu, wysunięcia części budowli w słup powietrza sąsiada, zabronienie budowania ponad określoną wysokość servitusaltius non tollendi.

Służebności:

• Ograniczone prawo rzeczowe upoważniające do korzystania z rzeczy cudzej w określony sposób

• Spośród tych praw ukształtowały się najwcześniej

• Dają prawo do korzystania z rzeczy cudzej, ale w sposób ograniczony i ukierunkowany w zależności od rodzaju służebności

• Służebności gruntowe wymagają do powstania dwóch gruntów – jeden jest władnący a drugi służebny – służebny ma zasilać swymi przymiotami grunt władnący (podmiotami są oczywiście właściciele gruntów !!!); grunt władnący miał prawo korzystać ze służebnego w sposób ograniczony

• Służebności osobiste – przysługiwały zawsze jakieś osobie (cecha charakterystyczna) – osobisty charakter służebności oznaczał, że była ona prawem podmiotowym niezbywalnym i kończyła się z zasady najpóźniej wraz ze śmiercią osoby uprawnionej

• Ze względu na przeznaczenie gruntu: