Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Utrata posiadania następowało przez utratę obydwu lub jednego – corpus albo animus , jednak przejściowej utraty corpus nie traktowano jako utraty posiadania (sprawa zbiegłych niewolników), natomiast animus ustawało przez dobrowolne porzucenie rzeczy, a nie przez zapomnienie o niej lub wskutek choroby umysłowej. Posiadanie gasło też z chwilą śmierci (spadkobierca nie dziedziczył posiadania), także przez przeznaczenie rzeczy jako przedmiotu kultu res divini iuris lub jeśli stała się res extra commercium.

Possessio czyli posiadanie można krótko określić jako faktyczne władztwo nad rzeczą. Posiadanie to mogło być z zamiarem zachowania danej rzeczy dla siebie lub też z zamiarem pobierania z tej rzeczy pożytków. Posiadaczem mógł być w końcu właściciel czy też osoba nie posiadająca prawa własności. Prawnicy rzymscy uważali posiadanie jako stan faktyczny a nie jako prawo.