Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Wina culpa – w znaczeniu obszerniejszym – umyślne działanie lub zaniechanie dłużnik mające na celu naruszenie interesów wierzyciela – dolus; albo niedbalstwo którego skutki powinien przewidzieć – culpa w węższym znaczeniu. Odpowiedzialność za winę jest subiektywna – zależna od staranności wykazanej przez dłużnika. Odpowiedzialność za dolus nie podlegała umownemu usunięciu – dolus semper praestatur – za dolus zawsze się odpowiada.

W węższym znaczeniu – culpa dzieliła się na:

- culpa lata – duże niedbalstwo, zaniedbanie dotyczące rzeczy normalnie (zwykle) dopilnowywanej przez ludzi,

- culpa levis – lekka wina, zaniedbanie czynności cechującej człowieka niezwykle dbałego i zapobiegliwego – mierzonego w kryterium abstrakcyjnego ideału - culpa levis in abstracto (ideał pater familias); zaniedbanie czynności zwykle dopełnianej we własnych interesach – culpa levis in concreto.

Pojecie winy – psychiczne nastawienie sprawcy do popełnionego czynu. Wina osadza się w psychice człowieka.

Wina umyślna (dolus) i wina nieumyślna (culpa).

Dolus – świadome działanie, umyślne, ktoś chce tego celu.

Culpa – działający nie zachował ostrożności.

W ramach culpa występuje: grube niedbalstwo (skrajne niedbalstwo) i lżejsze niedbalstwo.

Odpowiedzialność – tylko wtedy, gdy powstała szkoda.

2 rodzaje szkody:

- rzeczywiste umniejszenie wartości przedmiotu,

- utracone zyski.