Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Treścią każdego zobowiązania w prawie rzymskim było świadczenie. Rzymianie w ślad za Gaiusem określali je w trzech słowach dare, facere i praestare czyli danie czegoś, czynienie czegoś lub świadczenie czegoś. Tak szeroko pojęte świadczenie było możliwe tylko i wyłącznie pod warunkiem spełnienia określonych wymogów takich jak: treść świadczenia nie może być sprzeczna z prawem ani z dobrymi obyczajami, przedmiot świadczenia winien być określony w pieniądzu, niemożliwe nie może być przedmiotem zobowiązania, przedmiot świadczenia winien być dokładnie określony.

Poręczyciel zobowiązywał się przed wierzycielem do spełnienia świadczenia, gdyby nie wykonał go dłużnik. Dochodziło do tego w drodze stypulacji. Przy kilku poręczycielach odpowiadali oni solidarnie, lecz od czasów Hadriana wierzyciel mógł dochodzić od jednego z nich tylko danej części kwoty, chyba że któryś z nich stał się niewypłacalny. Prawo dawało wierzycielowi możność dochodzenia świadczenia wedle wyboru od dłużnika lub poręczyciela. Za Justyniana I poręczyciel otrzymał przywilej żądania aby wierzyciel rozpoczął dochodzenie swego prawa od dłużnika.

Dla ważności zobowiązania świadczenie musiało spełniać określone warunki:

- nie mogło być zabronione przez prawo lub sprzeczne z dobrymi obyczajami,

- obiektywnie możliwe do wykonania impossibilium nulla obligatio,

- musiało mieć wartość pieniężną (możliwą do oszacowania – konsekwencja kondemnacji pieniężnej),

- musiało być dostatecznie wyraźnie określone.