Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

 państwa (jako jedyne są podmiotami pierwotnymi, pełnymi i suwerennymi)

 Stolicę Apostolską, jako głowę kościoła rzymsko-katolickiego (mogącą też występować jako Państwo-Miasto Watykan o cechach podobnych państwu)

 Suwerenny Zakon Kawalerów Maltańskich (utrzymujący stosunki dyplomatyczne z państwami, np. z Polską od 1990)

 organizacje międzynarodowe (wtórne, niepełne, niesuwerenne)

 niesuwerenne terytoria zależne (np. tzw. minipańtwa, u których za stosunki międzynarodwe odpowiadają państwa, np. Monako i Francja, Liechtenstein i Szwajcaria, San Marino i Włochy, czy Andora będąca de iure republiką feudalną Francji i biskupstwa Sao de Ugel w Hiszpanii i zobowiązana do corocznej symbolicznej daniny)

 partyzanci i strony walczące uznanie za stronę walczącą wymaga spełnienia następujących wymogów:

 należy sprawować władzę nad określonym terytorium

 posiadać władzę, będącą w stanie utrzymywać ew. stosunki dyplomatyczne

 przestrzegać konwencji i praw wojennych

 niestosowanie się do któregoś z powyższych wyklucza możliwość uznania za stronę walczącą. Partyzanci i strony walczące (również narody) sprawujące władzę nad danym terytorium, mogą dążyć do utworzenia tam państwa - do tego czasy określa się je jako państwa in statu nascendi (łac. w trakcie powstawania, rodzenia)

 narody (wg art. 1 Karty Narodów Zjednoczonych narody mają prawo do samostanowienia, tym samym mogą być podmiotami prawa międzynarodowego niezależnie od tego czy dążą o utworzenia państwa - np. Polska i Czechy w 1917-1918)