Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Art. 387 § 2 § 2. Sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwią się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego tego wniosku.

Z kolei wobec często pojawiających się w praktyce trudności w uzyskaniu stanowiska pokrzywdzonego, bez zgody którego (obok zgody prokuratora) art. 387 nie mógł być stosowany, warunek ten zastąpiono możliwością zgłoszenia przez prokuratora i pokrzywdzonego sprzeciwu. Jeżeli pokrzywdzony, należycie powia¬domiony, sprzeciwu nie zgłosi, jego milczenie nie stoi na przeszkodzie prze¬prowadzeniu procedury dobrowolnego poddania się przez oskarżonego odpowie¬dzialności za popełniony występek (

Uprawnienia prokuratora określone w art. 387 § 2, w myśl art. 325i przysługują także organom, o których mowa w art. 325d.

Nowy art. 474a, zamieszczony w dziale X („Postępowania szczególne") w rozdziale 51 normującym postępowanie uproszczone, stanowi, że wniosek oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § l, ułożony przed rozprawą — sąd może rozpoznać na posiedzeniu Sąd nie jest związany wnioskiem oskarżonego; może się do niego nie przychylić, może też uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany (na którą z kolei może nie przystać sam oskarżony). Artykuł 341 § 3, dotyczący stworzenia oskarżonemu i pokrzywdzonemu warunków porozumienia się w kwestii naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, stosuje się odpowiednio. Przychylając się do wniosku, sąd może uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie oskarżenia lub dokumenty przedłożone przez stronę.