Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

TWE zakazuje opodatkowania dyskryminacyjnego rozumiejąc pod tym pojęciem opłaty, które w zróżnicowany sposób traktują podobne towary zagraniczne i krajowe, chroniąc te ostatnie albo też chronią towary krajowe, które nie są podobne ale mogą być wykorzystywane zastępczo zamiast określonych produktów zagranicznych.

Różnica między opodatkowaniem dyskryminacyjnym a cłami i opłatami o skutku równoważnym do ceł polega na tym, że opodatkowanie dyskryminacyjne dotyczy zarówno towarów importowanych i krajowych natomiast cła są nakładane tylko na towary sprowadzane, również wtedy, gdy brak jest podobnego towaru krajowego.

Art.90 TWE stanowi lex specialis w stosunku do art.30 TWE.

Państwa członkowskie zachowały suwerenność podatkową, z wyjątkiem podatku od wartości dodanej i podatku akcyzowego na tytoń.

Granicę swobody państw członkowskich stanowi zakaz dyskryminacji oraz obowiązek oparcia systemu podatkowego na kryteriach obiektywnych. Każde państwo powinno zapewnić, by towary zagraniczne nie były bardziej obciążone niż towary krajowe. Wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe powinny być rozciągnięte na podobne towary zagraniczne.

Są dwie metody określania podobieństw towarów:

 pierwsza (sformalizowana) mówi, że towary są podobne, jeśli są klasyfikowane w taki sam sposób z punktu widzenia regulacji podatkowych, celnych lub statystycznych

 liberalna, oparta jest na kryterium użyteczności. Towary są podobne gdy zaspokajają te same potrzeby użytkownika i tym samym mogą być używane zamiennie.

Podatki są dyskryminacyjne gdy stosuje się różne stawki podatkowe, rozszerza się zakres obowiązku podatkowego obowiązującego wobec towarów zagranicznych, a także pobiera się podatki w zróżnicowanym trybie i terminach.