Ustawy prawne, kancelarie adwokackie, testy na aplikacje

Sąd przesłuchując świadka odbiera od niego dane osobowe( imię , nazwisko, adres) zapytuje świadka czy był karany za składanie fałszywych zeznań, poucza o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, sąd może odebrać od świadka przyrzeczenie jeżeli strony o to wystąpią, następuje swobodna wypowiedz świadka. Zadawanie pytań przez strony.

W nowym kodeksie podjęto próbę złagodzenia takiego stanu rzeczy i ograni¬czenia elementu śledczego (inkwizycyjnego) w toku rozprawy głównej, w ramach następującej konstrukcji.

Punktem wyjścia jest tradycyjna już reguła, że dowody na poparcie oskarżenia powinny być w miarę możności przeprowadzone przed dowodami służącymi do obrony (art. 369).

Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego, stosownie do art. 171 § l, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, oskarżyciel posiłkowy, pełno¬mocnik oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel prywatny, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, powód cywilny, pełnomocnik powoda cywilnego, biegły, podmiot, o którym mowa w art. 416. obrońca, oskarżony, a dopiero na końcu członkowie składu orzekającego (a więc i przewodniczący).

Ponadto — co jest bardzo istotne — strona, na której wniosek świadek został dopuszczony, zadaje pytania przed pozostałymi stronami, a więc np. oskarżony i jego obrońca zadają pytania „własnemu" świadkowi — dopuszczonemu na wniosek obrony — przed przewodniczącym i członkami składu orzekającego i przed oskarżycielem (art. 370 § l i 2).

Przepis (art. 370 § 3), który mówi, że w razie potrzeby członkowie składu orzekającego mogą zadawać dodatkowe pytania poza kolejnością, został wprowadzony nie w celu uszczuplania tej trafnej konstrukcji, lecz przede wszystkim na wypadek mogącej zdarzyć się nieporadności strony występującej bez swego przedstawiciela procesowego (obrońcy, pełnomocnika), a także wówczas, gdy mogłoby np. nastąpić zniekształcenie wypowiedzi osoby przesłuchiwanej lub generalnie — gdy powstałoby zagrożenie dla osiągnięcia prawdy materialnej; nadal bowiem na sądzie spoczywa obowiązek dokonywania prawdziwych ustaleń faktycznych (S. Waltoś, Nowe instytucje, s. 39 i n.).

IX. Nader istotna — zarówno ze względu na prawo oskarżonego do obrony, jak i konieczność stworzenia warunków prawidłowego orzekania przez sąd — jest obecność oskarżonego na rozprawie.