ZASIEDZENIE (art. 172 k.c.) Jest jedna z instytucji dawności . Stanowi instrument korekty pomiędzy rzeczywistym stanem posiadania, a formalnym stanem własności. Nabycie własności następuje po upływie pewnego czasu. Zasiedzenie jest pierwotnym sposobem nabycia własności. Nabycie własności przez upływ czasu. Przedmiotem zasiedzenia są prawa rzeczowe:

1. własność,

2. niektóre ograniczone prawa rzeczowe – w przypadku polskim jest to służebność gruntowa, polegająca na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia (art. 292 k.c.),

3. można zasiedzieć udział we współwłasności,

4. użytkowanie wieczyste – zasiedzenie, które przysługiwało poprzedniemu użytkownikowi wieczystemu.

Zasiedzieć można każdą nieruchomość:

1. gruntową, nawet jeśli ma urządzoną księgę wieczystą;

2. nieruchomość lokalową – stanowiącą odrębną własność, nie można zasiedzieć jednego z pokoi wchodzących w skład mieszkania stanowiącego odrębną własność,

3. nieruchomość budynkową – ale razem z prawem głównym, tzn. z użytkowaniem wieczystym.

Do 1990 roku nie można było zasiedzieć własności państwowej. Od 1 października 1990 roku można zasiedzieć własność państwową.

Przesłanki zasiedzenia nieruchomości:

1. posiadanie samoistne;

2. upływ określonego w ustawie terminu – termin ten zależy od dobrej lub złej wiary posiadacza; dobra lub zła wiara modyfikuje przesłankę drugą.